گفتار6 ايراني پژوهي در دورۀ قاجاريه- پولاک16

چاپ
( 90 رای )

 یک ایرانی مدهوش از طبیعت

 یک ایرانی مدهوش طبیعت

پولاك:

ايرانيان از نشستن كنار جوي آب و زير سايه درخت لذت مي برند


ايراني كه به كمبود گل و گياه در طبيعت و نقصان درخت در دشت عادت كرده است، از ديدن جوي آب روان به وجد مي آيد، در كنار آن زير درخت بيد يا سپيداري، سايه اي پيدا مي كند تا بتواند در آنجا لقمۀ نانش را بخورد (1) و به هنگام تابستان شبها اطراق كند. (2)

 

--

مطالب مرتبط:

ايراني از نگاه انيراني - فهرست مطالب

پولاك16: ايرانيان از نشستن كنار جوي آب و زير سايه درخت لذت مي برند

پولاك17: ايراني به نظافت و مرتب بودن خود اهميت مي دهد

پولاك18: عشاير ايران خلق و خوي خاص خود را دارند

پولاك19: ايراني فرصت بيابد انتقام مي گيرد

پولاك20: ايراني پنهان كار و مرموز است


--
پي نوشت:
1. يادآور اين قسمت از شعر سهراب سپهري: آب را گل نكنيم/شايد اين آب روان/مي رود پاي سپيداري/تا فرو شويد اندوه دلي/دست درويش شايد/نان خشكيده فرو برده در آب/چه گوارا اين آب!/چه زلال اين رود!/مردم بالادست/چه صفايي دارند.
2. پولاك، ياكوب. سفرنامۀ پولاك (ايران و ايرانيان) – جهانداري، كيكاوس. انتشارات خوارزمي. تهران. 1361. ص75.

 

مطالب مرتبط



اشتراک گذاری

بازدید: 3756 بار