دوشنبه 31 شهریور 1399

به سایت پدر و پسر خوش آمدید.

گفتار6 ايراني پژوهي در دورۀ قاجاريه- ويلز، سي.جي

چاپ
( 14 رای )

  ایران در دوره قاجار - کرسی

  خانواده ایرانی زیر کرسی در دوره قاجار

(کرسی: چهار پایه ای پهن ، کوتاه و چهارگوش که در زمستان در زیر آن منقل می گذارند و بر رویش لحاف اندازند و در زیر آن خود را گرم کنند. فرهنگ معین)

 ويلز، سي.جي : 

ايراني راحت طلب، مهمان دوست، مطيع پدر و مادر، مهربان با خدمه، درستكار در كسب، بخشنده و اهل تسامح است

  ايراني، راحت طلبانه، مي خواهد همه چيز را دلپسند خود سازد. ميهمان دوست است، به ويژه نسبت به بيگانگان با نظر خوش نگاه مي كند. فضيلت هاي خانوادگي اش زياد است.

نسبت به فرزندانش مهربان و با گذشت است. در مقام پسر، احترام بسياري براي پدر و مادر قائل است و البته به پدر بيشتر احترام مي گذارد. به ندرت در برابر پدر مي نشيند و او را معمولاً آقاي خود مي خواند. عشق و علاقه اي وافر به مادر خود دارد. هرگز نمي گذارد او گرسنه بماند و خواسته هاي مادرش براي او به منزلۀ قانون است.
با مادر بزرگ با احترام رفتار مي كند. داماد حضور مادر زن را، ضامني براي نجابت زن مي شمارد. عمو به آنان نزديكتر از آن است كه در پيش ما معمول است و بسيار طبيعي مي دانند كه با دختر عمو ازدواج كنند.
بردگان سياه و لله ها خيلي محترم اند. ايرانيان نسبت به خدمتكاران خود مهربانند چه بسا خدمتكاران، ارباب را «پدر» خطاب مي كنند و اموال او را چون اموال خود حفظ مي نمايند. خدمتكاران متوقع اند كه اربابشان نگذارد كسي به آنان آزار برساند.
من هرگز ايراني اي را نديده ام كه به اسب و برده اش بي محبت باشد و اگر فقير شد نخست پيراهن خود را مي فروشد و بعد برده اش را.
به طور كلي بازرگانان ايراني از نظر اخلاق بازرگاني در مقايسه با اروپا وضع نامساعدي ندارد. درستكاري در معاملات و رعايت انصاف از طرف كسبه و بازرگانان واقعاً مسلمان ايراني، نسبت به همه حتي با خارجيان، مغاير با اظهارات و نوشته هاي محققان و نويسندگان انگليسي مي باشد. (1)

ايرانيان نسبت به تهيدستان بدون تظاهر بخشنده هستند. بيشتر متمولين عده اي جيره بگير و خدمتكار پير و يا خويشاوندان مستمند دارند كه با كمك آنها زندگي مي كنند. در ايام عادي كسي از گرسنگي نمي ميرد.
«مسامحه» صفت ايرانيان است. فردا پاسخ همة خواسته هاست و فردا يعني تأخير بي نهايت. پيمان نوشته را كه تاريخ انجام معيني داشته باشد، روي هم رفته دوست ندارند.
بي رحمي عيب ايراني نيست. شكنجه، تنبيهي غيرعادي و دردناك، جزء اصول قضايي آنان است. زندان انفرادي و مجازات هاي دراز مدت ندارند. به ندرت كسي را بيش از يك سال در زندان نگاه مي دارند. معمول است كه در سال نو با عفو ملوكانه زندانيان را به طور جمعي آزاد مي كنند.
ايرانيان خود را پاكيزه نگاه مي دارند و خودشان و لباسشان را زود به زود مي شويند و ظاهر خود را به بهترين وضعي كه مي توانند در مي آورند. (2)

همة ايرانيان حيوانات را دوست دارند. (3)

 

 ويلز، سي.جي (Wills) پزشك انگليسي
دكتر ويلز، ايران پ‍وه قرن نوزدهم، مقارن سلطنت ناصرالدين شاه در كتابي به نام «مملكت شير و خورشيد» يا «ايران جديد و تجارب زندگاني مؤلف در ايران» گزارش هايي از ايرانِ 1866 تا 1881 را ضبط و تدوين كرده است.
اين كتاب به سال 1891 به چاپ رسيده است. در سال 1911 دائرة المعارف بريتانيكا نظرات دكتر ويلز را در مورد خلقيات ايرانيان به جا دانسته و آنها را نقل كرده است.

 

--

مطالب مرتبط:

ايراني از نگاه انيراني - فهرست مطالب

 

--
پي نوشت:
1. امروزه تمامي آن خصايص و خصايل پسنديده، آن هم در مقايسه با دورۀ انحطاط قاجاريه، جاي خود را به تقلب، دغلكاري، بي ادبي، بد ديني، خشونت و عدم احساس مسئوليت داده است. مهرداد جوانبخت.
2. «گذشت آن روزگاران كه مي گفتند تميزي از ادب و ايمان است. در جامعۀ نوظهور كوچه و بازار، گويا مردم با سلام و صابون و لبخند مهرآميز قهر ابدي كرده اند و همه جا سر و وضع ژوليده و قيافۀ اخم آلود اشكبوسي داشتن باب روز است.» [پهلوان، چنگيز. در زمينه ايران شناسي – انتشارات به نگار. چاپ اول 1370. ص119]
3. ويلز. ايران در يك قرن پيش (سفرنامۀ دكتر ويلز) – قراگوزلو، غلامحسين. انتشارات اقبال. چاپ اول 1368. صص358-354.

 

مطالب مرتبط



اشتراک گذاری

بازدید: 594 بار  

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید